هرکس ، حتی از دست رفته ترین انسان ، در روح و جانش، کلبه ای و در

 ورودی آن زنگوله ای دارد...گاه باد زنگوله را تکان می دهد...

کریستین بوبن

/ 35 نظر / 19 بازدید
نمایش نظرات قبلی
حمید مرادی

سلام سپاسگزارم از لطافت حضورتون. زنده باشید

نورعلیشاهی

قشنگ بود استاد

کانون ادبی پرشین بلاگ

سلام جمله زیبا و قابل تاملی انتخاب کردید منتظر بروز رسانیتان هستم فرصت شد به کانون ادبی سری بزنید ف.عنایتی

سلام

سلام با يك رباعي به روزم منتظرم.

این سرخ تلخ

سلام و درود خانم موسویان گرامی ... این آقای نبی زاده خوب اینجا برای شما تبلیغ می کند هااااا ! مشتاق شدیم بخوانیم این گوش ماهی لبریز را ... [گل]

فرهود

با سلام ... از شعرهاتون خیلی لذت بردم ...و از این یکی بیشتر ... خوش حال میشوم که سری به من هم بزنید ... تا از نظراتتان استفاده کنم ... موفق باشید ...

کوریون

اینُ دوست‌تر داشتم .. تصدقت انسیۀ عزیز [گل]

پروانه قاسمی

بیا تا برویم تا دریا تا پچ پجی عمیق تا حرارت دستانی مچاله شده آنجا که می بوسی و زیبا مکنی چشمهایم را ....