مرگ تلخ است و مرگ شاعر تلخ تر....

 با اندوه و تاسف بسیار ، رضا بروسان و همسرش الهام اسلامی دو شاعر توانمند همشهری ام ،صبح امروز که مصادف بود با تاسوعای حسینی در اثر یک سانحه ی رانندگی جان باختند.

متن کامل خبر را در ایسنا ( لینک پایان صفحه)  بخوانید:

برای آن دو عزیز  از درگاه خدا آرامش و رحمت آرزو می کنم و چند شعر از سروده هایشان را می نویسم.

مرگ آگاهی موجود در این سروده ها شگفت آور است:

بگو چکار کنم؟

با فلفلی که طعم فراق می دهد

با دردی که فصل را نمی شناسد

 با خونی که بند نمی آید

 بگو چه کار کنم؟

وقتی شادی به دُم بادکنکی بند است

و غم چون سنگی

 مرا در سراشیب یک دره دنبال می کند

 دلم شاخه ی شاتوتی

 که باد

خونش را به در و دیوار پاشیده است

***

چه طور می شود قلبی را پنهان کرد

که این همه عاشق است

خبر مرگت را که آوردند

تو نبودی

هر بادی که می گذشت

پرده ی دلم را تکان می داد

تو مرده ای

و من هنوز

نگران چین پیشانی ات هستم

***

 

تو نمی میری 

 همچون پرچمی که سربازان بسیاری

 در آن شلیک کرده باشند

 هر شب به هنگام باد

ماه را از خود عبور می دهی

در تو سر گوزنی را دیدم

که هنوز

شاخ هایش به سمت کوهستان

کج بود

چشمه ای

که پرندگان زیادی را شیر می داد

چه طور می تواند مرگ

از تو

تنها گودالی را پر کند؟

****

 

رضا بروسان- از کتاب  مرثیه برای درختی که به پهلو افتاده است

****

از ارتفاع نمی ترسم

آفتاب صورتم را نمی سوزاند

سرطان مرا نمی کشد

من مرده ام

و دیگر هیچ چیز در من کارگر نیست

****

 

نمی خواهم پارچه ی ابریشمی باشم

اشرافی و غمگین

می خواهم کتان باشم

بر اندام زنی تنومند

که لب هایش 

وقت بوسیدن ضربه می زنند

و نگاهش

وقت دیدن احاطه می کند

تمامی این روزها دلگیرند 

من جغد پیری هستم

که شیشه ای نیافته ام برای تاریکی

می ترسم رویایم به شاخه ها گیر کند

 می ترسم بیدار شوم و ببینم

 زنی هستم در ایران

 افسردگی ام طبیعی است

 اما کاری کن رضا جان پاییز تمام شود

 نمی دانم اگر مرگ بیاید

 اول گلویم را می فشارد

 یا دلم را

 آن روز کجای خانه نشسته بودم

 که می توانستم آن همه شعر بگویم  ؟

 کدام لامپ روشن بود ؟

 می خواهم آن قدر شعر بگویم

 که اگر فردا مُردم

 نتوانی انکارم کنی

 می خواهم شعرم چون شایعه ای در شهر بپیچد

 و زنان

 هربار چیزی به آن اضافه کنند

 امشب تمام نمی شود

 امشب باید یکی از ما شعر بگوید

 یکی گریه کند

 در دلم جایی برای پنهان شدن نیست

 من همه ی زاویه ها را فرسوده ام

 دیگر وقت آن است که مرگ بیاید

 و شاخ هایش را در دلم فرو کند

 

 ***

  از کتاب "دنیا چشم از ما بر نمی دارد-الهام اسلامی"

 

 http://khabarfarsi.com/ext/1633270(ایسنا)

 

نوشته شده در ۱۳٩٠/٩/۱٤ساعت ٧:٢٩ ‎ب.ظ توسط انسیه موسویان نظرات () |